Archiwum z Październik, 2011

Gryf

30 października 2011

Gryf Dawniej chętnie przedstawiany w herbach i godłach, ma postać lwa z głową orła i potężnymi skrzydłami.Z dalekich, afrykańskich krain gryf pochodzi, zwierz, co postać ma lwa i orła jednocześnie. Korpus ma on lwi, sierścią płową i gęstą pokryty, łapy takoż lwie i potężne. Łeb za to ptasi, z dziobem mocnym, a na grzbiecie wielkie skrzydła. Latać ci i biegać taki potrafi, chyżej, niźli najszybszy wierzchowiec i wyżej niż niejedna ptaszyna. Z tej przyczyny w krajach dalekich gryfy chwyta się, gdy są młode i przyucza, by człowiekowi pod siodło służyły.Zważ jednak, że zwierz to niebezpieczny a silny, dwakroć tak silny, jak wół, a dziesięciokrotnie silniejszy, niźli człowiek. Czy skrzydłem powalić, czy łapą brzuch rozszarpać, czy dziobem głowę rozłupać – on ci to wszystko potrafi a i więcej jeszcze.Do człowieka jednak raz przywykły, wiernie mu służyć będzie, czy przy pracy czy to w boju, lepszy, niźli niejeden wierzchowiec. I po ziemi przebiegnie, i w niebiosa chyżo się wzniesie i w walce przeciwnika powali. Jeno żywić go trudno, bo mięsa mu dużo potrzeba najlepszej jakości, a gdy głodny, to okoliczną zwierzynę chłopom porywał będzie. Na poszukiwanie jego magicznego rogu wybierali się liczni rycerze i awanturnicy, używając dziewicy jako przynęty.Jednorożec jest to koń biały a potężny, wielką siłę mający. Na czole jego róg się mieści długi i skręcony, przeszło metr niekiedy mający u starszych samców. Zwierz to jest płochy a ostrożny, podejrzliwy i uważny bardzo. Wraz myśliwca wyczuje, gdy ten się nieostrożnie ku niemu skradał będzie i albo ucieknie, albo też atakować będzie. Biada tedy nieszczęsnemu łowcy, albowiem żadna zbroja dość mocna nie jest, by cios rogiem jednorożca zadany odeprzeć. Zwierz ten mocarny człowieka z łatwością na wylot przebije, a następnie w las głęboki zawlecze i kopytami na śmierć stratuje.Takoż, jeśli złowić chcesz jednorożca, postępować chytrzej od niego musisz. Białogłowę, co męża jeszcze nie zaznała odnaleźć musisz i z nią do lasu się udać, na zwierzynę czekając. Magiczna jest to przynęta, albowiem jednorożec z dala czystą niewiastę wyczuje i przybędzie do niej chyżo, by łeb swój rogiem zwieńczony na podołku jej złożyć. Działać wtedy musisz, a szybko, nim zwierz podstęp przejrzy i rogiem na śmierć cię zadźga.

Kategorie: Ciekawostki | Tagi: , , , , , , , , ,

Lost

24 października 2011

Lost Terry O’Quinn w popularnym serialu amerykańskim „Lost” wciela się w postać Johna Locke’a – człowieka, który przed katastrofą stał się w wyniku pewnych dramatycznych zdarzeń kaleka, a tajemnicza wyspa go uzdrowiła. Terry O’Quinn jest aktorem amerykańskim. Obecnie liczy sobie pięćdziesiąt siedem lat. Jest człowiekiem wszechstronnie wykształconym, a także utalentowanym artystycznie – nie tylko w kierunku aktorskim. Niewiele osób być może wie, iż to wyjątkowo zdolny perkusista, ponadto gra na gitarze i śpiewa. Zanim na dobre zainteresował się aktorstwem, imał się rozmaitych zajęć, pracował między innymi w charakterze ochroniarza. Choć jego twarz kojarzona jest przede wszystkim z telewizyjnymi serialami z „Lost” na czele, to aktor posiada na swoim koncie rozliczne występy w pełnometrażowych produkcjach. Na dużym ekranie po raz pierwszy pokazał się dwadzieścia dziewięć lat temu w obrazie „Brama nieba”. Josh Holloway naprawdę nazywa się Joshua Lee Holloway. W serialu „Lost” zagrał Jamesa „Sawyera” Forda. Pochodzi z amerykańskiej miejscowości San Jose, gdzie przyszedł na świat czterdzieści lat temu. w jego żyłach płynie krew szkocka oraz holenderska. Ma czworo rodzeństwa. Zanim zaczął zajmować się aktorstwem, pracował jako model – do tej pory zresztą to robi. Dla przykładu przed dwoma laty stał się męską twarzą znanych perfum Cool Water Davidoffa (co ciekawe, damską linię tego zapachu reklamowała wówczas jego koleżanka z planu „Lostów”, a mianowicie Evageline Lilly). Kiedy twarz Hollowaya stała się znana, zaczął on występować jako aktor. Początkowo pokazywał się w serialach telewizyjnych w niedużych rolach, na dużym ekranie natomiast zadebiutował przed ośmioma laty w filmie zatytułowanym „Kamienne serce”. Prywatnie od pięciu lat jest żonaty, a na początku kwietnia tego roku został ojcem.

Kategorie: Seriale | Tagi: , , , , , , , , ,

Driada

21 października 2011

Driada Żyjące we wnętrzu drzew, zwiewne dziewczęta o zielonej skórze i włosach, opiekują się lasem i jego mieszkańcami.Las, przy którym dom twój rodzinny stoi, to znane miejsce i bezpieczne. Zważ jednak, gdy w noc letnią wędrujesz wśród drzew potężnych, czy cichego śmiechu dziewczęcego wokół siebie nie posłyszysz. Znak jest to niewątpliwy, że w którymś dębie prastarym driada zamieszkuje.Driada ma postać kobiecą, piękną i zwiewną, jakby z wiatru utkaną. Jeśli ją ujrzysz, dotkniesz nie zdołasz, nawet gdybyś ją mógł dogonić – duchem jest bowiem dobrym, drzewa duszą i mieszkanką. Stąd włosy jej i skóra kolor liści świeżych przybierają, by łacniej w koronie drzewa ukryć się mogła i stamtąd ludzi w dole wędrujących obserwowała.Ciekawskie są bowiem driady nad wyraz, choć ludzi się lękają i łatwo w ich obecności płoszą. Patrzeć na nas lubią, gdyż wydajemy się im podobni i znajomi. Bacz jeno, byś drzewa, w którym driada mieszka nie uszkodził, albowiem gniew jej poznasz i zemstę. Jeśli zaś drwal w lesie dąb z jego mieszkanką powali, śmierć dosięgnie go w przeciągu miesiąca. Zły to bowiem znak i pech przeogromny boginkę leśną ubić. Pochodzący z mitologii greckiej ognisty ptak, stał się rozpoznawalnym na całym świecie symbolem odrodzenia.Feniks jest to ptak potężny, który jeden tylko żyje na świecie. Pióra ma czerwone, ogniem płonące, a gdy przez niebo leci, to jest jak pocisk ognisty albo jakowa kometa. Sam zawsze przebywa, z dala od zwierząt innych i osad ludzkich, w mądrej swej głowie życiowe sprawy rozważając. Mówią, że mądry jest nad podziw, acz mądrością się nie dzieli nigdy, mową ludzką nie władając. Krew jego i łzy ponoć lekarstwem są na każdą chorobę, a w szczególności na duszności i serca boleści.Gdy czas jego się zbliża i czuje śmierć nadchodzącą, buduje feniks gniazdo ogromne, z suchego drewna złożone. Tam siada i czeka, aż ostatnie tchnienie wyda, urokliwą pieśnią powietrze wokół siebie napełniając. Pada następnie, rychło stając w płomieniach i stos jego, gniazdem będącym, dwa dni i dwie nocy bez przerwy się pali. Gdy zagaśnie, w szarym popiele można jajo feniksa znaleźć, szare, jako kamień. Nim dni cztery przeminą, z jaja nowy feniks się wykluwa, taki sam, jak był poprzedni, wiedzę i mądrość swego rodzica od razu mający.

Kategorie: Ciekawostki | Tagi: , , , , , , , ,

Natura i Tadeusz

20 października 2011

Natura i Tadeusz Obraz przyrody w „Panu Tadeuszu”. Po raz pierwszy opis natury ukazany jest w Inwokacji, gdzie służy do opisania dworku szlacheckiego. Oblicze natury jest różnorodne, piękne i obfite. Opis wprowadza w spokojny, łagodny nastrój. Ma wywołać błogostan, którego nie ma na emigracji. Poeta ukazał niezwykłą różnorodność kolorystyczną – kolor biały wskazuje na uczciwość i skromność owego miejsca. Czytelnik bez problemu może wyobrazić sobie scenerię, a poeta opisując krajobraz unaocznia piękno wprowadzając czytelnika w baśniowy świat. W ogrodzie wszystko jest uporządkowane i harmonijne. Widać, że ręka człowiek czuwa nad porządkiem. Sad to niezwykle plastyczny obraz, ukazany dzięki licznym zabiegom stylistycznym. Obecna jest personifikacja i antropomorfizacja warzyw. Opis wskazuje na konieczność i celowość warzyw. Poeta przedstawia burzę za pomocą wyrazów dźwiękonaśladowczych. Czytelnik czuje, że jest wewnątrz burzy. Opis przyrody jest analogiczny do mieszkańców Soplicowa. Koncert świerszczy nas stawami w Soplicowie wprowadza bajeczny nastrój. Obfitość związana z owadami i ich odgłosami, dzięki czemu dźwięki stanowią piękną muzykę wydobywającą się z tego miejsca. Tytułowy bohater i jego ukochana w epopei Adama Mickiewicza Reprezentanci przyszłego pokolenia symbolizujący nadzieję. To para, która jest łącznikiem między przyszłością a przeszłością. T o oni nadają chłopom wolność. Od nich wszystko się zaczyna, to co dobre i harmonijne. Imię Tadeusza jest niezwykle symboliczne – jest przenośnią bohaterskiej, heroicznej przeszłości – odsyła czytelników do postaci Tadeusza Kościuszki. Jego oczyma dostrzegano obraz dworku w Soplicowie. Tadeusz jest młodzieńcem wychowanym przez Sędziego na patriotę. Wpojono mu miłość i oddanie ojczyźnie oraz szacunek dla historii. Na początku jest naiwny, bo wdaje się w romans z Telimeną. Później rozumie swój błąd. Przedkłada miłość do ojczyzny nad miłość do Zosi. Chcąc pokazać swoją bohaterskość przed ślubem zaciąga się do wojska. Zosia jest oddaną, wierną i kochającą żoną. Wychowana została na damę i szlachciankę, posiada podstawowe zasady zachowania się w towarzystwie. Fascynacja bohaterów światowym życiem. Charakteryzuje ich kosmopolityzm. Telimena to kobieta nieco starsza, kokietka uważająca siebie za kobietę światową. Zafascynowana jest modą francuską. Została wychowana w duchu sentymentalnym – posiada swój azyl w Soplicowie, którym jest świątynia dumania w lesie. Telimena lubi rozmyślać w otocznie natury, jest bardzo wrażliwa i kochliwa. Wychowana również na romansach francuskich, to one ukształtowały jej charakter. Uważa, że w pejzażach litewskich nie można dostrzec nic, co mogłoby zachwycić i zainspirować do dzieła. Jest opiekunką Zosi, ma wpoić jej podstawowe zasady etykiety dworskiej. Telimena chce być zawsze w centrum uwagi, często mówi o swoich przeżyciach. Od innych kobiet odróżnia ją z pewnością ubiór. Natomiast hrabia Horeszko zafascynowany jest modą anielską. Posiada cechy romantyczne. Często izoluje się od otocznie, ucieka w własny wewnętrzny świat, traci kontakt z rzeczywistością. Fascynuje go pozorna prostota mieszkańców Soplicowa. Zachwyca się zjawiskami, między innymi postać Zosi jest dla niego istotą nieziemską. Horeszko ma duszę artysty, jest rysownikiem. Historii rodu Horeszków opowiadaną przez Gerwazego nie rozumie, lecz jest nią zafascynowany. Cieszy go fakt, że jego rodzina walczyła i ma taką przeszłość. Fascynuje go tajemniczość tej historii, można twierdzić, że nie odczuwa powagi sytuacji. Tak naprawdę nie zna historii Polski, jednak czyni tka jak Tadeusz, bo pragnie stać się bohaterem narodowym, chce zaskarbić sobie uczucie poprzez walkę. Pragnie on przygód, wzruszeń i doznań.

Kategorie: Ciekawostki, Ludzie | Tagi: , , , , , , ,

« Poprzednie