Natura i Tadeusz

20 października 2011

Natura i Tadeusz Obraz przyrody w „Panu Tadeuszu”. Po raz pierwszy opis natury ukazany jest w Inwokacji, gdzie służy do opisania dworku szlacheckiego. Oblicze natury jest różnorodne, piękne i obfite. Opis wprowadza w spokojny, łagodny nastrój. Ma wywołać błogostan, którego nie ma na emigracji. Poeta ukazał niezwykłą różnorodność kolorystyczną – kolor biały wskazuje na uczciwość i skromność owego miejsca. Czytelnik bez problemu może wyobrazić sobie scenerię, a poeta opisując krajobraz unaocznia piękno wprowadzając czytelnika w baśniowy świat. W ogrodzie wszystko jest uporządkowane i harmonijne. Widać, że ręka człowiek czuwa nad porządkiem. Sad to niezwykle plastyczny obraz, ukazany dzięki licznym zabiegom stylistycznym. Obecna jest personifikacja i antropomorfizacja warzyw. Opis wskazuje na konieczność i celowość warzyw. Poeta przedstawia burzę za pomocą wyrazów dźwiękonaśladowczych. Czytelnik czuje, że jest wewnątrz burzy. Opis przyrody jest analogiczny do mieszkańców Soplicowa. Koncert świerszczy nas stawami w Soplicowie wprowadza bajeczny nastrój. Obfitość związana z owadami i ich odgłosami, dzięki czemu dźwięki stanowią piękną muzykę wydobywającą się z tego miejsca. Tytułowy bohater i jego ukochana w epopei Adama Mickiewicza Reprezentanci przyszłego pokolenia symbolizujący nadzieję. To para, która jest łącznikiem między przyszłością a przeszłością. T o oni nadają chłopom wolność. Od nich wszystko się zaczyna, to co dobre i harmonijne. Imię Tadeusza jest niezwykle symboliczne – jest przenośnią bohaterskiej, heroicznej przeszłości – odsyła czytelników do postaci Tadeusza Kościuszki. Jego oczyma dostrzegano obraz dworku w Soplicowie. Tadeusz jest młodzieńcem wychowanym przez Sędziego na patriotę. Wpojono mu miłość i oddanie ojczyźnie oraz szacunek dla historii. Na początku jest naiwny, bo wdaje się w romans z Telimeną. Później rozumie swój błąd. Przedkłada miłość do ojczyzny nad miłość do Zosi. Chcąc pokazać swoją bohaterskość przed ślubem zaciąga się do wojska. Zosia jest oddaną, wierną i kochającą żoną. Wychowana została na damę i szlachciankę, posiada podstawowe zasady zachowania się w towarzystwie. Fascynacja bohaterów światowym życiem. Charakteryzuje ich kosmopolityzm. Telimena to kobieta nieco starsza, kokietka uważająca siebie za kobietę światową. Zafascynowana jest modą francuską. Została wychowana w duchu sentymentalnym – posiada swój azyl w Soplicowie, którym jest świątynia dumania w lesie. Telimena lubi rozmyślać w otocznie natury, jest bardzo wrażliwa i kochliwa. Wychowana również na romansach francuskich, to one ukształtowały jej charakter. Uważa, że w pejzażach litewskich nie można dostrzec nic, co mogłoby zachwycić i zainspirować do dzieła. Jest opiekunką Zosi, ma wpoić jej podstawowe zasady etykiety dworskiej. Telimena chce być zawsze w centrum uwagi, często mówi o swoich przeżyciach. Od innych kobiet odróżnia ją z pewnością ubiór. Natomiast hrabia Horeszko zafascynowany jest modą anielską. Posiada cechy romantyczne. Często izoluje się od otocznie, ucieka w własny wewnętrzny świat, traci kontakt z rzeczywistością. Fascynuje go pozorna prostota mieszkańców Soplicowa. Zachwyca się zjawiskami, między innymi postać Zosi jest dla niego istotą nieziemską. Horeszko ma duszę artysty, jest rysownikiem. Historii rodu Horeszków opowiadaną przez Gerwazego nie rozumie, lecz jest nią zafascynowany. Cieszy go fakt, że jego rodzina walczyła i ma taką przeszłość. Fascynuje go tajemniczość tej historii, można twierdzić, że nie odczuwa powagi sytuacji. Tak naprawdę nie zna historii Polski, jednak czyni tka jak Tadeusz, bo pragnie stać się bohaterem narodowym, chce zaskarbić sobie uczucie poprzez walkę. Pragnie on przygód, wzruszeń i doznań.

Kategorie: Ciekawostki, Ludzie | Tagi: , , , , , , ,