Tadeusz

11 listopada 2011

Tadeusz Pochodzenie Pana Tadeusza na podstawie epilogu. Powieść wydana w Paryżu w 1834 roku. To swoista terapia społeczeństwa i ludzi przebywających na obczyźnie. Mickiewicz wraca do lat dziecinnych. To próba utrwalenia zanikających zwyczajów i tradycji. Inspiracją była kraina lat dziecinnych oraz wizyty w Wielkopolsce – Mickiewicz przebywa 7 miesięcy w tym województwie, włączył się również do powstania. Epilog to liryczny komentarz do „Pana Tadeusza”. Atmosfera, w której przyszło mu żyć to czas emigracji. Polacy są skłóceni, więc nie ma jedności i braterstwa. Wieszcz ukazuje obraz negatywnej atmosfery wśród emigrantów. Kłócą się oni, oskarżają o klęskę i przyczynę powstania. Nie ma w nich nadziei, potęguje wzajemna wrogość i niechęć. Państwa przyjmujące emigrantów nie są przychylne. Mickiewicz opisuje tę atmosferę jako „ulewa i grzmot”. Nie chce on poruszać tematu klęski powstania ze względu na świeżość owej tematyki, jest ona po prostu zbyt bolesna .W tym klimacie poeta chce czegoś nowego, chce powrócić do wieku lat dziecinnych. Chce pisać o radosnych chwilach. Kraj ten jest święty i czysty, nie ma w nim sporów i zgrzytów. Autor pragnie by jego tekst był znaną treścią, by ludzie cytowali jego poemat. Kraj lat dziecinnych przedstawiony w rozbudowanej apostrofie. Dostrzec można dwie apostrofy w Inwokacji – do ojczyzny i do Matki Boskiej. Poeta ojczyznę indywidualizuje, porównuje ze zdrowiem nawiązując do fraszki J.Kochanowskiego. Oczyma wyobraźni przenosi się do przeszłości, przywołuje obraz z kraju lat dziecinnych. Wskazuje na urokliwość własnej ojczyzny, na poetykę wyznania, wprowadza nostalgiczny ton. Ujawniają się motywy horacjańskie, gdzie poezja jest jak obraz. Ma to odzwierciedlać rzeczywistość. Mickiewicz za pomocą słów przywołuje przeszłość. Druga apostrofa skierowana jest do Matki Boskiej, która staje się przedmiotem kultu. Jest Tą, do której zanosimy modlitwy. Tą, która ma moc wprowadzania cudów w życie. Wierzy się, że Matka Boska i tutaj dokona cudu – że emigranci będą mogli powrócić do swojej ojczyzny. Mickiewicz wprowadza elementy topografii, które sugerują i umiejscawiają kraj lat dziecinnych. Jest to sakralizacja przestrzeni – miejsce wyjątkowe na mapie. Wprowadzony został topos Arkadii – kraina szczęścia na ziemi, gdzie człowiek żyje z harmonią. Wszystko jest jasne i proste. Dla Mickiewicza idealną Arkadią jest Litwa.

Kategorie: Ludzie | Tagi: , , , , , , ,